Vanwege de ramp bij de migratie van Weblog zijn we opnieuw begonnen op GROETENVANONS.BLOGSPOT.COM
Sorry voor het ongemak!

Afgelopen weekend is bij Bergambacht een motorrijder om het leven gekomen. Het tragische ervan vind ik de omstandigheden waaronder dit heeft kunnen gebeuren. Ter plekke, de kruising richting Gouda, wordt al heel lang aan de weg gewerkt. De situatie is er erg onoverzichtelijk met rare slingers in de weg. Een auto van een huisartsenpost komend uit de richting Gouda een file links voorbij, met zwaailicht en sirene. Op dat moment was het verkeerslicht richting Gouda op groen gesprongen. Twee niets vermoedende motorrijders sloegen linksaf en werden verrast door de hen tegemoet rijdende auto.

Vaak moest ze lachen als ik iets aan mamma vroeg of iets bevestigde. Dat ging dan om dingen die ik gehoord had, maar niet helemaal goed had begrepen. Niet dat ik als kind constant aan de deur gesprekken stond af te luisteren, hoor. Ik was meestal aan het lezen of spelen. Of ik zat op een plek waar men mij niet kon zien, zoals onder de naaimachine of in de kast. Al spelend ving ik dan delen van gesprekjes op, die niet voor mijn oortjes bestemd waren. Zo zei ik een keer : "Mam, vrouwen zijn wel een beetje dom hè?" . Toen mamma vroeg waarom, vertelde ik over wat ik gehoord had. Over iemand die een paar keer de verkeerde als vriend of man had uitgekozen en toen nog steeds alleen was.

Maar soms werd mamma boos op mij als ik naar aanleiding van zo'n toevallig aangehoord gesprek een vraag stelde. "Van wie heb je dat?!", riep ze dan verschrikt", of "Dat wil ik nooit meer horen!" Daar liet ik het dan maar bij, want op een draai om m'n oren zat ik niet te wachten. Hoewel, jaren later heb ik haar toch een paar vragen weer gesteld. Dat was in de periode na pa's overlijden. Mamma begon toen wat gemakkelijker over allerlei zaken te praten. De vragen die ik alsnog weer aan haar stelde, had ik onbewust bewaard in mijn geheugen. Ze kwamen weer naar boven borrelen tijdens verhalen die mamma over vroeger vertelde. Ze verbaasde zich erover dat ik die vragen alsnog stelde. "Dat je dat nog weet. Je was toch nog zo klein?", zei ze. Maar ik kreeg toch alsnog antwoord op mijn lang bewaarde vragen. En die antwoorden deden mij opgelucht denken : "O, zat dat zo." En daarmee zijn bepaalde situaties en tijdsbeelden een stuk duidelijker geworden. Ze bevestigen voor een deel mijn vermoedens. Had ik toch gelijk. Maar niet op alle fronten. Denk ik.

Na een korte wandeling arriveerde ik op de parkeerplaats. Die was inmiddels volgestroomd met motoren.

De CBX stond me al op te wachten. Nadat ik me weer verkleed had, ben ik vlug gaan rijden. Meestal loop ik nog nieuwsgierig langs al die tweewielers, maar dit keer niet. Het was immers bloedje heet en windstil getuige een rookpluim in de verte.

Ik heb dezelfde route terug gereden naar de A15. Onderweg besloot ik toch maar even te tanken, om uitdroging van de tank onderweg te voorkomen. Bij de BP pomp net buiten Rockanje ben ik gestopt. Eerlijk gezegd schrok ik van de prijs per liter voor Euro95 : 1,725 euro! Stelletje oplichters. Maar ja ik de CBX-dorst toch maar gelest, want Lelystad zou ik niet halen. Hier tankte ik 's morgens nog voor 1,585. En dat terwijl de olieprijzen fors gedaald zijn. Toen ik mijn reis voortzette kreeg ik een irritante bumperklever op mijn achterwiel. Hij reageerde niet op mijn gebaren om meer afstand te houden. De Steeds Knutselen Onder De Auto rijder gaf echter geen krimp. Dus besloot ik even een parkeerhaven in te rijden, om de Skoda rijder te laten passeren zodat hij kon aanhaken bij mijn voorligger.

Eenmaal op de A15 ben ik toch even via een afrit de Europoort ingereden. Wat een ontstellend groot indsutrieterrein! Ik heb nog wel een foto gemaakt van een installatie (zie eerste bericht), maar ben daarna snel weer de A15 opgedoken. Na de tunnel onder de Norod gepasseerd te zijn, besloot ik toch weer een afslag te nemen. Dit keer Alblasserdam met daarbij Kinderdijk. Ik ging dit keer voor de laatste plaats. Rustig toerend reed ik over een smalle dijk, de bordjes met een paar molens erop volgend. Het schoot niet echt op, want er was veel autoverkeer, dat werd opgehouden door evenveel fietsers. Inhalen kon daar niet. Tenzij je op een motor zit. De rit eindigde in een parkeerplaats die tjokvol was. Ik waande me even in het land van de rijzende (of reizende?) zon, want het zag er zwart van de reislustige Japanners. Ze werden met busladingen aangevoerd. Er was niet zoveel ruimte om even goed rond te kijken. Overal zag ik borden die afgezien van de tekst, allerlei bedragen vermeldden. Parkeren, rondkijken, kopen, ruiken, roken, aan alles hing een prijskaartje.

Ik parkeerde de motor op een stuk, waar het niet echt de bedoeling was. Maar ik wilde perse een fotootje maken.

Terwijl ik vlug wat shots nam, zag ik schuin tegenover mij een dikke man met een geel hesje zich al moeizaam uit zijn stoel hijsen en mijn richting opkomen. Dat ging gelukkig dermate traag, dat hij pas halverwege was toen ik weer op de CBX sprong en terugreed naar de A15. Onderweg had ik besloten op de A27 te pauzeren voor een hapje en een drankje. Beide meegenomen, dus goedkoop. Halverweg werd ik bijna klem gereden door een tuthola in een Duits autootje. Ze kwam de snelweg op, deed haar richtingaanwijzer aan en begon pardoes naar links te sturen. Ze keek gedurende die tijd niet eens in de spiegels. Dan had ze kunnen zien, dat links van mij een auto reed en ik dus niet kon uitwijken. Ze had gewoon voorrang moeten verlenen door te temporiseren of met nog meer gas mij voor moeten blijven. Maar Truus Trabant besloot anders. Overigens is het behoorlijk vermoeiend om gedurende een lange reis constant geconcentreerd te blijven. Maar gelukkig doemde langs de A27 een parkeerplaats op.

Ik nestelde me onder een schaduwrijke boom en ontdeed me van mijn helm en wat kleding. Niet te veel kleding, want ik wilde naar huis van Son en Willem  en niet naar het huis van bewaring. Ik stuurde eerst een sms naar Sonnepon met de mededeling, dat ik binnen 30 minuten weer thuis zou zijn. Dat leek gezien de nog af te leggen afstand erg optimistisch, maar dat is het niet zolang je maar voldoende gas geeft. Zittend in het gras genoot ik van mij broodje pindakaas en doosje vruchtenlimonadada, die oma eigenlijk voor Jill ingeslagen heeft. Maar gelukkig voor opa houdt Jill de voorraad niet bij!

Ik heb daar nog even rustig gelegen, tot een stel mieren mij wakker beten. Die waren in een van mijn mouwen gekropen. En dan moet je maar weer blij zijn, dat het maar mieren waren (er schijnen daar ook veel homo's rond te lopen) en ze je broekspijp niet hebben ontdekt. Ik ruimde het afval op, kleedde me rap weer aan en sprong uitgerust op de motor.

Maar iets zei me dat ik iets vergeten was. Aha, de camara stond nog op de picnictafel!

Al met al arriveerde ik veilig en wel weer thuis waar niemand mij opwachtte. Sonnepon was op de fiets naar Carina en Robert, terwijl Mike een voetbalwedstrijd van de dames volgde. In dat team speelt een paar restaurantcollega's van Mike en ze konden kampioen worden. En dat werden ze ook. Na elke lange rit ontdoe ik de motor van de sporen van aanrijdingen met alelrlei insecten en smeer ik steevast de ketting. De boel is dan nog lekker warm van het ronddraaien en dan sijpelt de smeer mooi overal tussen.

Op naar de zondag!

Het circuit is een stratencircuit in een duingebied. Er waren ruim 700 strobalen nodig om obstakels als bomen, palen en bochten af te schermen voor de coureur. Om maar te zwijgen over het aantal dranghekken dat om het circuit stond. Wat een werk! Toen ik het circuit betrad was de 500 cc veteranen klasse bezig met de training. Het eerste wat ik me realiseerde, zo dicht langs het circuit, was dat ik mijn oordoppen niet had meegenomen. Wat een decibels produceerden die blokken! Maar twee plukje van een papieren tissue bracht de trommelvliezen wat rust. De trainingen werden voortgezet met de zijspannen.

Altijd weer een spectaculair gezicht als de bakkenist zijn toeren uithaalt om de combinatie goed door de bochten te krijgen. Ik heb niemand uit het bakkie zien vallen. Al waren er wel deelnemers die het pechduiveltje als verstekeling aan boord hadden.

Rond het middaguur werd de racedag officieel geopend door de burgemeester van Rockanje. Zittend in een zijspanbak maakte hij nog een ereronde. Daarna begon de 1e manche van alle klassen. Van licht, 50 cc,

tot iets zwaarder (125, 250, 350cc) tot zwaar (500cc.) De lucht was gevuld met snerpende geluiden en de onmiskenbare geur van Castrol en benzine. En hamburgers. En andere snacks.

Vooral het sublieme geluid van de Benelli 4 klonk mij als muziek in de oren. Jammer van die moderne helm. Een pot met motorbril zouden het beeld completer maken.

Ik mag wel bekennen dat ik heel wat foto's en filmopnames gemaakt heb. Leve de digitale wereld! En ik was echt niet de enige hoor.
De speaker kletste aan een stuk dor. Ook tijdens de races, al werd zijn stemgeluid volledig weggeblazen door de racende motoren. Tussendoor was er nog tijd voor wat showrondes van allerlei tweewielerclubs. Van Solex tot Kreidler, Puch, Zündapp enz.

Ondanks het mooie weer en de leuke dag, ben ik toch op tijd weer vertrokken. Ik had een rit van bijna 170 km voor de boeg en ik wilde onderweg nog ergens een stop maken. Waar?

-wordt vervolgd-

Gisteren zijn Sonnepon en ik naar de familie van B te A gegaan. Vanuit Lelystad is dat eerst richting Enkhuizen. Dat houdt in dat we via de beruchte dijk, de N302, de oversteek maakten. Rijdend met de max. toegestane snelheid van 100 km/uur snelden we tussen het Markermeer en het IJsselmeer door. Het ging sneller en aanzienlijk comfortabeler, dan de manier waarop Mozes ooit zijn volgelingen door de zee leidde. Maar ook op de N302 ligt het gevaar op de loer. De meeste ongelukken die op deze weg gebeuren, worden veroorzaakt door onbesuisde inhaalmanoeuvres. Het duurde niet al te lang toen ik achter een caravancombinatie die ons tegemoet kwam een paar keer de neus van een auto zag verschijnen. Aha, iemand die wil inhalen", concludeerde ik. Naast mij is nog ruimte in de vorm van een smalle vluchtstrook. Voor het geval dat, want je weet maar nooit. Constant om me heen kijken en de spiegels gebruiken is een automatisme geworden, die ik gedurende mijn motorjaren heb opgebouwd. Net op het moment dat ik dacht ; "Nu kan het niet meer", besloot de automobilist toch zijn inhaalactie te starten. Ik geef toe, het komt behoorlijk bedreigend over als je een auto frontaal op je af ziet komen als je beiden zo rond de 100 rijdt. Ik minder vaart, geef wat lichtsignalen en kijk vanuit mijn ooghoeken naar rechts voor eventuele ruimte. Vlak voor ons duikt de auto weer terug op de eigen rijbaan. De bestuurder, een (nog) oudere man, kijkt strak voor zich uit. Een narrow escape! We waren nauwelijks bekomen van enige schrik, toen ik een bus zag naderen. Achter de bus kleefde een zilverkleurige auto, die ook inhaalgedrag vertoonde. En alsof de duvel ermee speelde was het weer op een 'nu-kan-het-niet-meer' moment waarop de inhaalmanoeuvre werd begonnen.

Vlak voor ons duikt de auto weer op zijn eigen rijbaan. De vrouw naast de bestuurder zat met beide handen voor het gezicht, terwijl de (wederom nog) oudere man strak voor zich uit bleef kijken. In beide gevallen was m.i. sprake van ernstige inschattingsfouten.

De rest van de reis verliep zonder noemenswaardige problemen. Op de A7 mochten we 130, maar dat is wel heel erg snel. En we hebben geen leaseauto…

In Anna Paulowna zat het echtpaar Jan en Petra in de serre te genieten van de zon. De regen die we onderweg nog hadden zien vallen, bleef daar de hele dag uit. We hebben op die gezellige zondagmiddag ook nog twee bliksembezoekjes afgelegd aan de beide kinderen Martin en Edwin en hun gezin in Schagen. Dat was erg leuk. Ook omdat ze beiden resp. een dochter (Lisa) en een zoon (Tim) hebben, die we nog niet in levende lijve hadden gezien. De goedlachse Lisa had geen enkele moeite met de nieuwe gezichten. Ze kletste heel wat af. Tim moest eerst weten wat voor vlees hij in de kuip had. Hij trok daarbij een serieus gezicht. Maar eenkennig was ie niet. Weer terug in Anna Paulowna hebben we als afsluiting van de gezellige dag gezamenlijk een Chinees verorberd. Daarna zijn we weer richting Lelystad gereden, waar we rond half elf vermoeid, maar voldaan aankwamen.

Zoals ik al eerder berichtte is Maurice druk bezig met zijn voorbereidingen op de Marathon van New York. Op zich al een hele prestatie om zover te komen, maar er is meer nodig voordat hij aan de startlijn kan gaan staan. En daarbij kan hij best wat hulp gebruiken. Hoe Maurice zijn voorbereidingen doet en hoe hij geholpen kan worden is op zijn zijn weblog te lezen : mauricepieterson.web-log.nl. Leuk leesvoer trouwens!

Vanmorgen ben ik op de motor gestapt. Gisteravond en vanmorgen heb ik wat spullen in mijn rugzak gestopt, voor onderweg en op mijn eindbestemming : broodjes, wat drinken, zonnebrandolie, een petje enz. Via de polder (Oostvaardersplassen en de Vogelweg) reed ik bij Almere Hout de A27 op. Die heb ik toerend op een vrij rustige weg tot aan het AC bij Nieuwegein gevolgd.

Daar heb ik even gepauzeerd om het vizier van de helm op te poetsen en een bakkie te doen. Er waren geen banken of zo, het was een wat saai aandoende omgeving. Maar wel schaduwrijk. Daarna ben ik weer op de CBX gesprongen om mijn reis voort te zetten tot aan de afslag Gorinchem. De snelle bocht was erg verleidelijk, dus… De A15 was de volgende snelweg waar ik bijna de rest van de reis op zou doorbrengen. Vanaf Gorinchem, Sliedrecht, Papendrecht en Barendrecht via Hoogvliet naar Spijkenisse met tussendoor een paar tunnels. Alles voorbij snellend met zo'n 120 km/uur.  Na het Vaanplein deed de weg me aan de USA denken : veel rijbanen met weinig verkeer. Een zee van ruimte dus! Maar toch maar niet het gas flink open gedraaid. Ik reed dwars door het Europoortgebied. Een heel groot industriegebied.

Een enorm woud aan installaties schoof aan mijn vizier voorbij. Nadat ik Spijkenisse was gepasseerd, nam ik nog voor Brielle de N57 naar het nog warmere zuiden. Daar kwam ik zowaar in een file terecht! Passeren was nauwelijks mogelijk, omdat de rijbanen gescheiden waren door een dikke vangrail. Komt bij dat mijn laatste inhaal actie mij achter een busje van de verkeerspolitie deed belanden. De heren keken al heel nadrukkelijk in de spiegels naar mij.  Aansluiten dus. De file loste gelukkig snel op, zodat ik snel de afslag richting Rockanje kon nemen. Want in Rockanje moest ik zijn.

Rockanje, een badplaats aan het Haringvliet. Het dorp ligt onder de rook van Rotterdam als de wind uit het noordoosten waait. Daar werd voor de 12e keer de Classic Races gehouden. Een evenement dat ik nog niet eerder had bezocht, al beweert het affiche van wel…. De motor moest op een 600 meter van het circuit geparkeerd worden. Het moge duidelijk zijn, dat ik niet de enige motorrijder was. Want het parkeren was gratis.

Nadat ik de motor op de bok had getrokken, heb ik eerst even wat kleding uitgetrokken en in mijn rugzak gepropt. Mijn helm ging van mijn hoofd aan het slot en werd vervangen door een petje. Ik moest nog een stuk lopen naar het circuit en de zon brandde inmiddels al flink op mijn petje. De wandeling beviel overigens prima na zo'n lange zit. Vooral ook omdat ik dit keer niet mijn motorlaarzen had aangedaan, maar mijn stevige bergstappers. Met steunzolen. Na zo'n 10 minuten stond ik voor de kassa. "Dat is 6 euro meneer", sprak het vrouwenhoofd achter het glazen luik. Nadat ik het wisselgeld en een gratis programmagids in ontvangst had genomen, betrad ik het circuit.

-wordt vervolgd-

Het is al een tijd geleden dat we dit email ontvingen. Ik kwam het tegen toen ik de mailbox aan het opschonen was. Het is geschreven naar aanleiding van ons bezoekje aan Zoeterwoude.

Goeiendag,

Bij toeval kwam ik terecht op uw website en zag allerlei bekende plaatjes voorbij komen, waaronder een foto van mijn ouderlijk huis (zuidbuurtseweg 6a). Uit uw verhaal denk ik dat u een kleindochter of een dochter bent van Janus Slingerland, klopt dat?  Wat leuk dat u met zoveel warme gevoelens terugdenkt aan het verleden. Wist u trouwens dat mijn vader, de huidige bewoner van zuidbuurtseweg 6a, een bed and breakfast in zijn tuin heeft gebouwd?  Een prachtig huisje midden in de natuur. Omdat de plek bij u blijkbaar veel herinneringen oproept, vindt u het misschien leuk om een keer te boeken. De website heet www.polderplek.nl en mijn vader heet Hans Giezen. Uiteraard geheel vrijblijvend, maar misschien een leuk idee!

Met vriendelijke groet,

Jacqueline.

Er zijn mannen die stug volhouden, dat vreemdgaan goed is voor de relatie. Ze willen naast hun vaste partner ook een of meer vriendinnen. Soms wordt zo'n kronkel onderbouwd met de opmerking : "Waarom mag ik wel vrienden erop na houden en geen vriendinnen?"

Die rare kerels vergeten echter één belangrijk ding. Voor zo'n relatie met meerdere vrouwen is het wel zo aardig als al die vrouwen die daarbij betrokken zijn daarmee instemmen. En daar ontbreekt het vaak aan. Nee, de puberale lafaards gaan eerst trouwen of samenwonen en komen dan pas met hun rare ideeën op de proppen. Meestal worden ze eerst betrapt door hun vaste partner. En als ze doorzetten gaat het vaak gepaard met leugen en bedrog tegen alle betrokkenen. Ik noem ze lafaards omdat ze achterbaks gedrag vertonen. Er zijn er bij, die nog durven te beweren dat ze open en eerlijk zijn. Maar dat komt omdat ze ook op dat punt niet goed naar hun partners luisteren en eigenlijk niet weten wat open en eerlijk inhoudt. Veel van die mannen zijn in hun puberteit blijven steken en hollen nog steeds achter hun uitwendig aanhangsel aan. Overigens heb ik ook weinig goeds over voor elke vriendin die aan zo'n situatie meewerkt. Willens en wetens relaties kapotmaken is ook naar, ongewenst gedrag.